می خوام، منم حدود ساعت 7 عصر بود که شروع کردم.

بعضی وقتا اون قالبی که تو ذهنته که   می خوای در مورد موضوع خاصی ترانه بگی، باید اونو در مورد

خودت اجرا کنی یا حداقل حس اونو داشته باشی هر بیت حدود ۲۵ دقیقه طول می کشید.

 با این که روز، روز ترانه سرودن بود و به قول معروف خودش داشت می اومد ولی ریزه کاری زیادی که در هجابندی

بود مجبورم کرد که وقت بیشتری واسش بذارم.

یادمه قسمتای آخر سریال جواهری در قصر بود که من تقریبا نصف کارو انجام داده بودم. بعد از سریال

دوباره شروع کردم و به دلیل تصویرای زیادی که کار داشت و واسه اینکه باید کار خوب از آب در می اومد

وقت زیادی از من گرفت تا اینکه حدودا ساعت 1 شب بود که بالاخره تموم شد.

 نمی دونم نظرات دربارش

چیه ولی دوستم که خیلی راضی بود و من خودم از این ترانه واقعا خوشم اومد تا نظر شما چی باشه...

بذار باور کنم با من می مونی تموم لحظه های زندگیتو

                        بذار مثل یه سایه با تو باشم، بذار باور کنم دلبستگیتو

بذار تا قصه ی عشقم بمونه هنوزم توی ذهن این زمونه

                        نذار باور کنم چیزی نمونده از اون رویای شیرین شبونه

بذار تا دلخوشی های گذشته هنوزم در کنار من بمونه

                        بذار باور کنم با بودن تو غم تنهاییام، تنها می مونه

بذار دنیا اگه همراه من نیست تو اما پا به پای من بمونی

                        بذار فردا اگه من رو نمی خواد تو از من شعر فردا رو بخونی

بذار با تو ترانه جون بگیره، تموم واژه هام رنگه تو باشه

                        بذار باور کنم میتونه این شعر ازین مرداب بی وزنی رهاشه

بذار با بودنت آروم بگیره همه دردای قلب خسته ی من

                        بذار دستای گرمت مرهمی شه واسه زخم عمیق دل سپردن

بذار تا آخر این جاده باشم همیشه همسفر با خاطراتت

                        نذار باور کنم لایق نبودم که باشم من مرید اون نگاهت

بذار تا در خیال تو بمونم اگه حتی فقط این یک خیاله

                        بذار باور کنم با من می مونی اگه حتی خیالش هم محاله