امروز ۲۸ فروردین ۱۳۸۸ تولد ۲۲ سالگی منه.....گفته بودم روز تولدم بر می گردم....بعد از تقریبا ۶ ماه دوباره برگشتم.

سال ۸۷ سال خیلی شلوغی داشتم....سالی که پر از اتفاقات ریز و درشت بود....سالی که پر از غم و شادی بود....تو این سال سختی های زیادی کشیدم....رنج های بسیاری رو تحمل کردم و .....

تو این سال خیلی چیزا یاد گرفتم.....یاد گرفتم به هر کسی اعتماد نکنم....یاد گرفتم به هر کسی دل نبندم....به هر کسی فکر نکنم و ....

نمی خوام تو این سال جدید در ۲۲ سالگی دیگه مثل گذشته باشم....دیگه به موضوعاتی غیر از خودمو خانوادم فکر کنم....همین

امروز خیلی خوش گذشت...یه جشن کوچیک گرفتیم....با بچه ها همگی جمع شده بودیم تو کافی نت.....همش خنده و شوخی بود...واقعا خوش گذشت

از همه ی دوستام ممنونم.....واقعا زحمت کشیدن....

از این به بعد می خوام دوباره ترانه رو شروع کنم....دوباره ترانه هامو تو وبلاگ قرار میدم...به امید اینکه بتونم دوباره به ترانه برگردم.

با سلام. امیدوارم مثل همیشه خوب باشید. راستش این چند روزه به حدی وقت کم میارم که نمی دونم به چه کاری برسم. از درس خوندن مثل همیشه خبری نیست ولی به بقیه کارا هم نمی تونم برسم.

دلیل این کمبود وقت هم نمی دونم. چند تا توجیه میشه واسش کرد. یکی این که با تغییر ساعت و یک ساعت به جلو اومدن اون نظم به هم خورد و از اونجایی که من خیلی طول می کشه تا به یه چیز جدید عادت کنم.... دوم این که این دوستای باب بنده واسه ادمی هیچ وقت نمی ذارن بمونه. تو دانشگاه، دم در خونه، تو کوچه، تو خیابون و به عبارت بهتر همه جا هستند و به هیچ طریقی نمیشه واسه یه لحظه مال خودت باشی.خوب دیگه چکار میشه کرد یه دوست گل و خوب دارن! تقصیرشون نیست!

با افزایش تورم به اندازه ی بی سابقه که در هیچ کجای جهان سابقه نداشته وضع ما هم مثل بقیه طبقه فقیر جامعه رو به تنزل و موت می باشد. به طوری که این حقوق بخور و نمیر ما تبدیل به بخور و بمیر شده و چیزی نمونده که از گرسنگی جون بدیم.

گفتن این حرفا چه سودی میتونه داشته باشه وقتی شرایط بدتر میشه و هیچ اتفاق خوبی نمیفته.

بگذریم. امروز یه ترانه واستون دارم که به سفارش و خواهش یک دو ست سروده شده. شاید عبارت ها و قالب ساختاری بسیار ساده ای داشته باشه اما چیزی که در این ترانه مهمه نوع تموم کردن این ترانس که هر فردی می تونه به هر شکلی که می خواد تمومش کنه. مصرع اول این ترانه توسط دوست عزیزم غلامرضا احمدی نیا سروده شده.

این ترانه از دو قسمت تشکیل شده که در قسمت اول سراینده سعی می کنه از رفتاری که باهاش میشه اظهار ناراحتی بکنه و جدایی رو آخرین راه می دونه. در قسمت دوم از ابتدای آشنایی و شدت علاقه ای که قبلا وجود داشته میگه....اتفاقات این ترانه شاید برای هر فردی یک بار رخ داده باشه شایدم نه.

من که این جوری تمومش کردم چون اینجوری شد ولی شما رو نمی دونم......

با عرض سلام و تبریک سال نو امیدوارم سال 1387 سال خوبی برای همه ی دوستانم باشه.

از این که غیبت هام طولانی شد عذر می خوام. راستش داشتم روی دو تا ترانه که سفارش دو تن از دوستانم بود کار می کردم که خیلی از وقتم رو گرفت اما خدا رو شکر کار خوب از آب در اومد و خستگی این چند مدت به قدری فراموش شد.

ترانه ای که امروز می خوام بهتون تقدیم کنم همون ترانه ای هستش که به تازگی کار سرودنش تموم شده. این ترانه به سفارش نشریه ی انجمن علمی فیزیک سروده شده است.

موضوع این ترانه جنبه ی علمی نداره و در شروع این مجله قرار خواهد گرفت.

ممکنه از خوندن این ترانه برداشت های مختلفی بشه، که شاید برداشت اولیه ی من از اون نباشه ولی جنبه مثبت این ترانه به همین برداشت های مختلف افراد از اونه. من خودم این نوع ترانه ها رو خیلی دوست دارم چون هر کسی می تونه برداشت خودشو از اون داشته باشه.

از نظرات خوبتون هم در مورد ترانه ی قبلی خیلی ممنونم، نظرات قشنگتون باعث شد تا اشکالاتی که در ترانه بود رو بهتر و بیشتر متوجه بشم به همین علت بازم از همگی شما ممنونم.

در ضمن از این پست به بعد سفارش ترانه پذیرفته می شود. دوستان می توانند از طریق پست الکترونیکی موضوع ترانه ی مورد نظرشون رو به من اعلام کنند.

می خوام، منم حدود ساعت 7 عصر بود که شروع کردم.

بعضی وقتا اون قالبی که تو ذهنته که   می خوای در مورد موضوع خاصی ترانه بگی، باید اونو در مورد

خودت اجرا کنی یا حداقل حس اونو داشته باشی هر بیت حدود ۲۵ دقیقه طول می کشید.

 با این که روز، روز ترانه سرودن بود و به قول معروف خودش داشت می اومد ولی ریزه کاری زیادی که در هجابندی

بود مجبورم کرد که وقت بیشتری واسش بذارم.

یادمه قسمتای آخر سریال جواهری در قصر بود که من تقریبا نصف کارو انجام داده بودم. بعد از سریال

دوباره شروع کردم و به دلیل تصویرای زیادی که کار داشت و واسه اینکه باید کار خوب از آب در می اومد

وقت زیادی از من گرفت تا اینکه حدودا ساعت 1 شب بود که بالاخره تموم شد.

 نمی دونم نظرات دربارش

چیه ولی دوستم که خیلی راضی بود و من خودم از این ترانه واقعا خوشم اومد تا نظر شما چی باشه...

بذار باور کنم با من می مونی تموم لحظه های زندگیتو

                        بذار مثل یه سایه با تو باشم، بذار باور کنم دلبستگیتو

بذار تا قصه ی عشقم بمونه هنوزم توی ذهن این زمونه

                        نذار باور کنم چیزی نمونده از اون رویای شیرین شبونه

بذار تا دلخوشی های گذشته هنوزم در کنار من بمونه

                        بذار باور کنم با بودن تو غم تنهاییام، تنها می مونه

بذار دنیا اگه همراه من نیست تو اما پا به پای من بمونی

                        بذار فردا اگه من رو نمی خواد تو از من شعر فردا رو بخونی

بذار با تو ترانه جون بگیره، تموم واژه هام رنگه تو باشه

                        بذار باور کنم میتونه این شعر ازین مرداب بی وزنی رهاشه

بذار با بودنت آروم بگیره همه دردای قلب خسته ی من

                        بذار دستای گرمت مرهمی شه واسه زخم عمیق دل سپردن

بذار تا آخر این جاده باشم همیشه همسفر با خاطراتت

                        نذار باور کنم لایق نبودم که باشم من مرید اون نگاهت

بذار تا در خیال تو بمونم اگه حتی فقط این یک خیاله

                        بذار باور کنم با من می مونی اگه حتی خیالش هم محاله