با سلام. امیدوارم مثل همیشه خوب باشید. راستش این چند روزه به حدی وقت کم میارم که نمی دونم به چه کاری برسم. از درس خوندن مثل همیشه خبری نیست ولی به بقیه کارا هم نمی تونم برسم.

دلیل این کمبود وقت هم نمی دونم. چند تا توجیه میشه واسش کرد. یکی این که با تغییر ساعت و یک ساعت به جلو اومدن اون نظم به هم خورد و از اونجایی که من خیلی طول می کشه تا به یه چیز جدید عادت کنم.... دوم این که این دوستای باب بنده واسه ادمی هیچ وقت نمی ذارن بمونه. تو دانشگاه، دم در خونه، تو کوچه، تو خیابون و به عبارت بهتر همه جا هستند و به هیچ طریقی نمیشه واسه یه لحظه مال خودت باشی.خوب دیگه چکار میشه کرد یه دوست گل و خوب دارن! تقصیرشون نیست!

با افزایش تورم به اندازه ی بی سابقه که در هیچ کجای جهان سابقه نداشته وضع ما هم مثل بقیه طبقه فقیر جامعه رو به تنزل و موت می باشد. به طوری که این حقوق بخور و نمیر ما تبدیل به بخور و بمیر شده و چیزی نمونده که از گرسنگی جون بدیم.

گفتن این حرفا چه سودی میتونه داشته باشه وقتی شرایط بدتر میشه و هیچ اتفاق خوبی نمیفته.

بگذریم. امروز یه ترانه واستون دارم که به سفارش و خواهش یک دو ست سروده شده. شاید عبارت ها و قالب ساختاری بسیار ساده ای داشته باشه اما چیزی که در این ترانه مهمه نوع تموم کردن این ترانس که هر فردی می تونه به هر شکلی که می خواد تمومش کنه. مصرع اول این ترانه توسط دوست عزیزم غلامرضا احمدی نیا سروده شده.

این ترانه از دو قسمت تشکیل شده که در قسمت اول سراینده سعی می کنه از رفتاری که باهاش میشه اظهار ناراحتی بکنه و جدایی رو آخرین راه می دونه. در قسمت دوم از ابتدای آشنایی و شدت علاقه ای که قبلا وجود داشته میگه....اتفاقات این ترانه شاید برای هر فردی یک بار رخ داده باشه شایدم نه.

من که این جوری تمومش کردم چون اینجوری شد ولی شما رو نمی دونم......